Vandaag aanvang van een rouwfoto-impressie van Boukje Canaan.

Op haar zo kenmerkende bescheiden, doch o zo’n treffende manier legt zij vast de bijzondere momenten rondom het afscheid van een dierbare.

Te zien vanaf 1 juli 2015.

Poster Boukje Canaan
 
 
 
Els Hogervorst, uitvaartbegeleider, maker van de fototentoonstelling:“Gelukkig hebben we de foto’s nog” en ambassadrice van afscheidsfotografie in samenwerking met Boukje Canaan.

Foto Els Hogervorst Els Hogervorst

Het is bijzonder hoe dingen soms lopen in het leven en zaken bij elkaar komen en passen als de stukjes van een puzzel. Mits je er oog voor hebt, natuurlijk. Een dergelijke samenloop overkwam mij in mei 2014. Ik was mijn opleiding tot uitvaartbegeleider aan het afronden, toen een voormalig coach mij vroeg of ik eens wilde praten met een ander coachée van haar, Jasmijn. Jasmijn had een carrièreswitch gemaakt en was nu aan het werk als fotograaf. Graag wilde zij meer werk als afscheidsfotograaf maar wist onvoldoende hoe zij die markt kon benaderen; of ik, bekend nu met de uitvaartbranche, eens met haar van gedachten wilde wisselen. Natuurlijk wilde ik dat en dat gesprek bleek het prille begin van de tentoonstelling van afscheidsfotografie te zijn die nu te zien is in het Memorarium in Arnhem.

 

In het gesprek met Jasmijn bleek hoe weinig ik wist van afscheidsfotografie, wat natuurlijk wel interessant is als je met een opleiding tot uitvaartbegeleider bezig bent. Ik wilde er meer van weten en had gezien dat er de week erop een lezing werd gegeven door afscheidsfotografe Boukje Canaan. Jasmijn en ik spraken af daar samen heen te gaan. Maar één dag voor de lezing ontmoette ik Boukje al in levende lijve.  Bij een uitvaart, waarbij ik, als onderdeel van mijn opleidingsstage, assisteerde. Kan geen toeval zijn zou je zeggen, nou dat dacht ik ook want al deze dingen gebeurden net op het moment dat ik op zoek was naar een onderwerp voor mijn afstudeeropdracht. Een onderwerp dat te maken moest hebben met het thema “begeleiden van sterven en rouw”.  Ik zag direct de rouw-ondersteunende werking die afscheidsfotografie kan hebben, maar wist niet gelijk wat ik er voor de opdracht mee kon. Ik was immers in opleiding tot uitvaartbegeleider en was geen fotograaf. Ik besloot Jasmijn en Boukje te vertellen van mijn plan om afscheidsfotografie als onderwerp van mijn afstudeeropdracht te kiezen, waarbij het de bedoeling het onder de aandacht te brengen van een brede groep (toekomstige nabestaanden uitvaartbegeleiders, ritueel begeleiders bijvoorbeeld). Toen we bespraken wat de beste manier hiervoor was kwamen we tot de slotsom dat we mensen het beste kennis konden laten maken met afscheidsfotografie door het ze gewoonweg te laten zien. Een tentoonstelling dus! Waarna Jasmijn en Boukje mij bombardeerden tot “ambassadrice van de afscheidsfotografie”.

 

Zo wordt een kwaliteitsmanager uit de farmaceutisch industrie dus uitvaartbegeleider en tentoonstellingsmaker! Maar wel door mogelijkheden, die zich voor doen, aan te pakken, op onderzoek te gaan en te durven veranderen. Toen mijn baan in de farmacie ophield te bestaan, was dat vervelend maar het was ook een uitgelezen mogelijkheid om te onderzoeken waar mijn echte passie en drijfveren liggen. Op zoek naar zingeving dus en dat heb ik gedaan. Ik heb ontdekt dat mijn missie in het leven is om van betekenis te zijn voor anderen bij emotioneel intense gebeurtenissen. Zo kwam ik bij het vak van uitvaartbegeleider. De opleiding liet me zien dat ik veel van mijn kwaliteiten hierbij kan inzetten: empathie, mensgerichtheid, gestructureerd zijn, maar ook open, gedreven en communicatief. Goed kunnen organiseren en oplossingsgericht zijn. En dat natuurlijk met kwaliteit hoog in het vaandel! Mijn stage en de uitvaarten die ik tot op heden begeleid heb, hebben mij laten voelen dat dit vak mij echt past als een handschoen.